หลังจากอิ่มจากโจ๊กเสวยแล้ว เราก็พากันไปเยี่ยมขวัญ เพื่อนของนุช เจ้าของร้านปาด็องกัน ร้านอยู่เยื้องตลาดสายหยุดไปนิดเดียวครับ

เสียตังซื้อเสื้อกลับบ้านกันคนละหลายตัว ก่อนจะแยกออกไปเที่ยวกันครับ

---

เราเดินทางไปชิมชาจีน กินอาหารจีนยูนนาน ที่บ้านรักไทย สุดเขตแดนสยามอีกที่หนึ่งครับ

บ้านรักไทย ตั้งอยู่หมู่ที่ 6 ตำบลหมอกจำแป่ อำเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน

เป็นหมู่บ้านชาวจีนยูนนานอดีต ทหารจีนคณะชาติ (กองพล 93) “ก๊กมินตั๊ง” บ้านรักไทยอยู่สูงจากระดับน้ำทะเล กว่า 1,776 เมตร ทำให้พื้นที่หมาะสมอย่างยิ่งกับการปลูกชาพันธุ์ดี และพืชเมืองหนาว

ทิวทัศน์ของหมู่บ้านโอบล้อมไปด้วยทิวเขา แมกไม้ที่อุดมสมบูรณ์

บ้านรักไทยเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ขึ้นชื่อในเรื่องของชาและขาหมูหมั่นโถว คล้ายกับดอยแม่สลอง (กองพลเดียวกัน)

นักท่องเที่ยวนิยมมาเที่ยวที่แห่งนี้เพื่อดื่มด่ำกับการชิมชา และ ทานขาหมูหมั่นโถว บ้างก็หลีกหนีความวุ่นวายมาหา
ความเงียบสบายของบ้านรักไทยแห่งนี้

บ้านรักไทยยังมีกิจกรรมหลายอย่างไว้ให้นักท่องเที่ยวได้สนุกสนาน เช่น การเดินป่าศึกษาเส้นทางโดยมัคคุเทศน์น้อยพาเข้าไปชม "คุกดิน" และการขี่ม้าพาข้ามแดนไปฝั้งพม่า
ที่บ้านรักไทยยังมีเกสถ์เฮาส์ริมน้ำ (บ้านดิน) ไว้บริการนักท่องเที่ยวที่ต้องกับสัมผัสกับธรรมชาติแบบใกล้ชิดอีกด้วย

ข้อมูลจาก : http://www.paiduaykan.com/











หลังทานขาหมูหมั่นโถวกันอย่างเอร็ดอร่อย (อีกแล้ว) จากบ้านรักไทย เราก็ออกเดินทางไปเที่ยวกันต่อ
โดยที่หมายถัดไป เป็น อุทยานแห่งชาติถ้ำปลาครับ

อุทยานแห่งชาติถ้ำปลา - น้ำตกผาเสื่อ มีพื้นที่ครอบคลุมพื้นที่วนอุทยานถ้ำปลา และวนอุทยานน้ำตกผาเสื่อ ท้องที่ป่าสงวนแห่งชาติแม่ปายฝั่งขวา ท้องที่อำเภอเมืองและกิ่งอำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน

ประกอบด้วยเทือกเขาสูงสลับซับซ้อน แนวเทือกเขาจะทอดยาวตามแนวเหนือใต้ อีกทั้งยังเป็นแหล่งต้นน้ำลำธาร มีเอกลักษณ์ทางธรรมชาติ คือ ถ้ำปลา - น้ำตกผาเสื่อ ที่สวยงามเป็นที่รู้จักของประชาชนทั่วไป เหมาะสำหรับการไปพักผ่อนหย่อนใจ มีเนื้อที่ประมาณ 488 ตารางกิโลเมตร หรือ 305,000 ไร่

ถ้ำปลา เป็นถ้ำใต้เชิงเขา มีน้ำไหลออกมาตลอดปี สามารถมองเห็น ฝูงปลา ขนาดใหญ่ มีสีดำเทาอมฟ้าอยู่กันเป็นจำนวนมาก เรียกว่า ปลามุงหรือพลวง นอกจากนี้ถ้ำยังมี ทิวทัศน์ สภาพป่า หน้าผา เขาหินปูน อันเป็นธรรมชาติที่สวยงามมาก ในฤดูหนาวและฤดูร้อนมีนักท่องเที่ยวเที่ยวชมเป็นจำนวนมาก เนื่องจากมีลำธารน้ำไหลตลอดทั้งปี

ข้อมูลจาก : http://www.hamanan.com/

---

ออกจากถ้ำปลา เวลาก็เหลือน้อยแล้ว เราจึงยอมที่จะไม่เข้าไปชมน้ำตกผาเสื่อ เพราะแม่อาจจะเดินเที่ยวไม่ไหว
เราจึงมุ่งหน้ากลับเข้าตัวเมืองกัน เพื่อไปที่ ททท. ขอใบประกาศฯ ให้เด็กๆ กันก่อน



พี่วัชระแนะนำเราว่า ถ้าเย็นนี้ อยากทานอาหารที่ร้านใบเฟิร์น อีกร้านที่ขึ้นชื่อของเมืองแม่ฮ่องสอน เราควรไปจองโต๊ะ และสั่งอาหารไว้เสียก่อน
นุชซึ่งเป็นไกด์ทริปนี้ จึงออกแรงเดินข้ามถนนไปจองโต๊ะให้ และก็เข้าไปสั่งอาหารไว้ล่วงหน้า
โดยร้านแจ้งให้เราทราบว่า เรามีเวลาทานอาหาร 1 ชั่วโมง 18.00 -19.00 น.

โอ้โฮ คนจองกันเยอะจัด ทัวร์ลงเพียบ เราก็ตกลงตามนั้น เพราะอยากรู้ว่า คนจองขนาดนี้ ร้านบังคับเวลาทานอาหารกันขนาดนี้ รสชาดจะดีขนาดไหน

หลังจากจองโต๊ะเรียบร้อย เราก็นั่งรถไปเที่ยวพระธาตุดอยกองมูกัน

วัดพระธาตุดอยกองมู ตั้งอยู่บนดอยกองมูทางทิศตะวันตกของตัวเมืองแม่ฮ่องสอน เดินทางโดยแยกจากทางหลวงสาย 108 ตรงบริเวณอนุสาวรีย์พระยาสิงหนาทราชาขึ้นไปทางซ้ายมือ เป็นทางลาดยางขึ้นภูเขาไปอีกประมาณ 1.5 กิโลเมตร ก็จะถึงบริเวณวัด

วัดพระธาตุ ดอยกองมู เดิมมีชื่อเรียกว่า วัดปลายดอย เป็นปูชนียสถานคู่บ้านคู่เมืองที่สำคัญ ประกอบด้วยพระธาตุเจดีย์ที่สวยงาม 2 องค์ พระเจดีย์องค์ใหญ่สร้างโดย จองต่องสู่ เมื่อ พ.ศ. 2403 เป็นที่บรรจุพระธาตุของพระโมคคัลลานะเถระ ซึ่งนำมาจากประเทศพม่า ส่วนพระธาตุเจดีย์องค์เล็กสร้างเมื่อ พ.ศ. 2417 โดย พระยาสิงหนาทราชา เจ้าเมืองแม่ฮ่องสอนคนแรก จากวัดพระธาตุดอยกองมูนี้สามารถมองเห็นภูมิประเทศและสภาพตัวเมืองแม่ฮ่องสอนได้อย่างชัดเจนและสวยงามมาก

วัดนี้มีงานเทศกาลประจำปีหลายงาน เช่น ในวันปีใหม่ วันสงกรานต์ โดยเฉพาะในวันออกพรรษาจะมีการตักบาตรดาวดึงส์ หรือตักบาตรเทโวด้วย

ข้อมูลจาก : http://www.thai-tour.com/

---

จากพระธาตุดอยกองมู เราก็เดินทางต่อไปที่วัดจองคำ วัดจองกลางครับ

วัดจองคำ หรือพระอารามหลวงวัดจองคำ เป็นวัดที่สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2340 เป็นวัดแรกของเมืองแม่ฮ่องสอน เป็นวัดเก่าแก่สร้างตามแบบอย่างศิลปไทยใหญ่ สิ่งที่โดดเด่นหลังคาทรงประสาท 9 ชั้น และมีศาสนสถานที่สำคัญคือ วิหารหลวงพ่อโต ซึ่งเป็นพระพุทธรูปองค์ใหญ่ที่สุดของแม่ฮ่องสอน สร้างเมื่อ พ.ศ.2477 โดยช่างชาวพม่า

ในวิหารเป็นที่ประดิษฐานของหลวงพ่อโตซึ่งเป็นพระประธาน มีขนาดหน้าตักกว้าง 4.85 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2469 โดยช่างฝีมือชาวพม่า และมีพระพุทธรูปขนาดใหญ่ซึ่งจำลองมาจากพระศรีศากยมุนีที่วิหารวัดสุทัศน์ เหตุที่เรียกชื่อวัดจองคำ เนื่องจากเสาวัดประดับด้วยทองคำเปลว

วัดจองกลาง ตั้งอยู่ข้างกับวัดจองคำ ภายในวิหารมีแท่นบูชาตั้งพระพุทธสิหิงค์จำลอง ปิดทองเหลืองอร่ามไปทั้งองค์ มีสิ่งที่น่าสนใจอื่นๆ อีก เช่น ตุ๊กตาแกะสลักด้วยไม้เป็นรูปคนและสัตว์เกี่ยวกับพระเวสสันดรชาดก ฝีมือแกะสลักของช่างชาวพม่า ซึ่งนำมาจากพม่าตั้งแต่ พ.ศ. 2400

นอกจากนี้ทางด้านจิตรกรรม ยังมีภาพวาดบนแผ่นกระจก เรื่องพระเวสสันดรชาดกและภาพประวัติเจ้าชายสิทธัตถะ ตลอดจนภาพแสดงให้เห็นถึงชีวิตความเป็นอยู่ของคนสมัยนั้นหลายภาพ มีคำบรรยายใต้ภาพเป็นภาษาพม่า และมีบันทึกบอกไว้ว่าเป็นฝีมือของช่างไทยใหญ่จากมัณฑะเลย์

ข้อมูลจาก : http://www.dhammathai.org/

---

ออกจากวัด เรามองดูนาฬิกา ก็เห็นว่าใกล้จะหกโมงเย็นแล้ว เราก็เดินทางไปยังร้านใบเฟิร์นที่จองโต๊ะไว้ครับ เพื่อบรรจุอาหารมื้อเย็นลงท้อง

เราพบว่า เราได้รับบริการที่แย่จากร้านนี้ครับ รสชาดอาหารที่ธรรมดา ไม่ได้โดดเด่นอะไรนัก แต่พนักงานร้าน ดูจะพอใจที่จะให้บริการกับฝรั่งข้างในมากกว่า ทั้งๆ ที่ตอนที่เราเข้าไปรับประทานอาหารโดยมีเงื่อนไขเวลากำกับนั้น มีคนนั่งอยู่ไม่ถึง 15% ของร้าน ว่างอีกมากมาย ยังไม่มาทานกัน แต่เขาก็ทิ้งเราไว้ที่โต๊ะ โดยไม่สนใจใยดี

ก็คงได้ตังผมแค่ครั้งเดียวนะครับ โอกาสหน้าที่จะไปเที่ยว ผมคงไปหาทานร้านอาหารอร่อยๆ ราคาไม่แพง และใส่ใจที่จะดูแลคนไทยหัวดำอย่างพวกผมน่าจะดีกว่าเยอะครับ

---

เราออกจากร้านอาหาร สาวๆ ก็พากันไปเดินถนนคนเดินกันอีกรอบ (จะช็อปอะไรกันนักกันหนาวะเนี่ย -_-” )
ส่วนผม ก็แยกออกไปถ่ายรูปวัดจองคำ วัดจองกลาง ภาคกลางคืน ก่อนจะไปสมทบกับสาวๆ ที่ยังช็อปไม่เสร็จครับ อิอิ

แล้วก็พากันกลับที่พัก เพราะวันรุ่งขึ้น ผมจะขึ้นไปถ่ายรูปที่พระธาตุดอยกองมูตอนเช้ามืดอีกรอบ

ข้างล่างนี้เป็นภาพบรรยากาศวัดจองกลาง วัดจองคำ ยามค่ำคืน กับถนนคนเดินครับ









คืนนั้นเราหมดแรงเมาครับ
หลับกันตั้งแต่ห้าทุ่ม

---

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมตื่นตั้งแต่ตีสี่กว่าๆ เพราะอยากได้ภาพหมอกยามเช้า ที่พระธาตุดอยกองมู
พี่วัชระพาเราออกเดินทาง ใช้เวลาประมาณ 20 นาทีจากที่พัก ขึ้นพระธาตุฯ

เราเห็นนักท่องเที่ยวสองสามกลุ่ม ที่หวังจะถ่ายภาพพระอาทิตย์ยามเช้าเหมือนกัน
แต่ทุกคนก็ต้องผิดหวังครับ เพราะหมอกหนามาก















หลังจากอกหักกลับมาที่พัก เราก็ขนข้าวของออกจากริมน้ำกลางดอย เพื่อย้ายไปที่ปายครับ

ระหว่างทาง ก็แวะไปลาขวัญที่ปาดอง ถ่ายรูปกันอีกนิดหน่อย ก่อนที่แม่จะเสียตังซื้อเสื้อเพิ่ม
และขวัญพาผมไปคุยกับคุณตั้ม (ชื่อเหมือนกัน) ช่างภาพหนังสือ National Geo ด้วย

หลังจากนั้นก็เดินทางต่อ





อ่านต่อภาคสามที่นี่ครับ ภาคสุดท้าย

---

Tags: แม่ฮ่องสอน