ไม่มีเวลาเขียน blog
13/08/09 09:09 Filed in: Me
ไม่มีเวลาจะเขียน blog เลยตลอดเดือนที่ผ่านมา
ทั้งรับกล้องมาขาย ทำเจลล้างมือ Lกฮ ขาย
ทำงานอื่นๆ เพื่อพยุงตัวเอง และครอบครัวให้รอดจากสภาวะเศรษฐกิจถดถอยอย่างรุนแรง
เหนื่อย หนัก ท้อใจอยู่หลายครั้ง ทั้งปัญหาเรื่องงาน เรื่องครอบครัว
ลากกันแบบสุดๆ เพื่อให้อยู่รอดได้
ตอนนี้ก็ยังคงไม่มีเวลาอยู่ดี แต่สมองเปิดโล่งขึ้นบ้าง และอยากมาเขียนไว้สักเล็กน้อย
เพราะเกรงจะไม่มีโอกาสได้เขียนอีกนาน
Entry นี้ ผมอ่านไม่รู้เรื่องว่ะ
ผมปล่อยให้เรื่องในสมอง ไหลออกมาเป็นตัวหนังสือ โดยไม่เรียบเรียง
จะไม่อ่านก็ข้ามได้เลยนะครับ
ผมพยายามเข็น Project ปรับปรุง freemac อยู่
ผมพยายามเข็น Oldschool อยู่
ผมพยายามทำอยู่อีกหลายตัว ที่จะสามารถทำเงินให้ได้ในอนาคต
ผมหวังว่า ผมจะผ่านวิกฤตินี้ไปได้
อยากให้คนไทยรักกัน
คนอีกมากมาย ที่เดือดร้อน ยังต้องการความสงบ เพื่อดำรงชีวิตอยู่
ไม่อยากเห็นใครทะเลาะกับใครอีก
ทุกวันนี้ ไม่อยากจะเปิด Hi5 ดู เพราะเห็น Status ของแต่ละคน แล้วมันทำให้ท้อ
มีแต่อะไรเป็น Negative
มีแต่ด่ากัน โกรธกัน เกลียดกัน
ไม่เห็นมีใครลงมือทำอะไรเพื่อแก้ปัญหาในทางที่ถูกที่ควร
ผมจะไปรอดมั้ย อีกหลายๆ คนที่เจอสภาพแบบนี้เหมือนผม จะไปรอดมั้ย
ไม่อยากเห็นข่าวคนยิงตัวตาย ผูกคอตาย เพราะสภาพเศรษฐกิจแย่
อยากเห็นคนไทยช่วยกันกู้ชาติ ที่กำลังอยู่ท่ามกลางมรสุมแท้ๆ ไม่ใช่ในอุดมคติ
ผมย้อนกลับไปดูหนัง สุริโยไท กับ ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
แล้วก็กังวลใจ คนไทยยุคนี้ เหมือนตอนจะเสียกรุงไม่มีผิด
ผมรู้สึกหวั่นใจ กับสิ่งที่เกิดขึ้นในปัจจุบันหลายๆ เรื่อง
ไม่ว่าจะเป็นไข้หวัด 2009 จากฝั่งอเมริกา หรือกาฬโรคปอดจากฝั่งจีนที่ถึงจะบอกว่าคุมได้แล้วก็เถอะ
แต่มันเหมือนมีสัญญาณบางอย่างที่สอดแทรกมาอยู่
การที่จีนออกมาแถลงการชัดเจนเกี่ยวกับกรณี อองซาน ซูจี ประเทศรอบๆ เรา มีใครบ้าง เหลือแต่เราหรือเปล่า
ใกล้จะถึงวันที่เราต้องเลือกข้างหรือเปล่า
ผมก็ไม่รู้
หลายๆ สิ่ง ที่อยู่นอกเหนือจากความสามารถในการพูดของสื่อ
ในขณะที่คนไทยหลายๆ คนเพลิดเพลินกับการเฝ้าดูเด็กกลุ่มนึงในบ้าน AF
อีกหลายคน เฝ้าดูหน้าจอโทรทัศน์การเมือง
อีกหลายคนที่กำลังดิ้นรนปากกัดตีนถีบ
ไม่มีใครรู้อนาคต ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีกบ้าง
เราจะดีขึ้น หรือจะแย่ลง
ผมไม่รู้
ผมรู้แต่ว่า ผมอยากให้คนไทยรักกัน
ทั้งรับกล้องมาขาย ทำเจลล้างมือ Lกฮ ขาย
ทำงานอื่นๆ เพื่อพยุงตัวเอง และครอบครัวให้รอดจากสภาวะเศรษฐกิจถดถอยอย่างรุนแรง
เหนื่อย หนัก ท้อใจอยู่หลายครั้ง ทั้งปัญหาเรื่องงาน เรื่องครอบครัว
ลากกันแบบสุดๆ เพื่อให้อยู่รอดได้
ตอนนี้ก็ยังคงไม่มีเวลาอยู่ดี แต่สมองเปิดโล่งขึ้นบ้าง และอยากมาเขียนไว้สักเล็กน้อย
เพราะเกรงจะไม่มีโอกาสได้เขียนอีกนาน
Entry นี้ ผมอ่านไม่รู้เรื่องว่ะ
ผมปล่อยให้เรื่องในสมอง ไหลออกมาเป็นตัวหนังสือ โดยไม่เรียบเรียง
จะไม่อ่านก็ข้ามได้เลยนะครับ
ผมพยายามเข็น Project ปรับปรุง freemac อยู่
ผมพยายามเข็น Oldschool อยู่
ผมพยายามทำอยู่อีกหลายตัว ที่จะสามารถทำเงินให้ได้ในอนาคต
ผมหวังว่า ผมจะผ่านวิกฤตินี้ไปได้
อยากให้คนไทยรักกัน
คนอีกมากมาย ที่เดือดร้อน ยังต้องการความสงบ เพื่อดำรงชีวิตอยู่
ไม่อยากเห็นใครทะเลาะกับใครอีก
ทุกวันนี้ ไม่อยากจะเปิด Hi5 ดู เพราะเห็น Status ของแต่ละคน แล้วมันทำให้ท้อ
มีแต่อะไรเป็น Negative
มีแต่ด่ากัน โกรธกัน เกลียดกัน
ไม่เห็นมีใครลงมือทำอะไรเพื่อแก้ปัญหาในทางที่ถูกที่ควร
ผมจะไปรอดมั้ย อีกหลายๆ คนที่เจอสภาพแบบนี้เหมือนผม จะไปรอดมั้ย
ไม่อยากเห็นข่าวคนยิงตัวตาย ผูกคอตาย เพราะสภาพเศรษฐกิจแย่
อยากเห็นคนไทยช่วยกันกู้ชาติ ที่กำลังอยู่ท่ามกลางมรสุมแท้ๆ ไม่ใช่ในอุดมคติ
ผมย้อนกลับไปดูหนัง สุริโยไท กับ ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
แล้วก็กังวลใจ คนไทยยุคนี้ เหมือนตอนจะเสียกรุงไม่มีผิด
ผมรู้สึกหวั่นใจ กับสิ่งที่เกิดขึ้นในปัจจุบันหลายๆ เรื่อง
ไม่ว่าจะเป็นไข้หวัด 2009 จากฝั่งอเมริกา หรือกาฬโรคปอดจากฝั่งจีนที่ถึงจะบอกว่าคุมได้แล้วก็เถอะ
แต่มันเหมือนมีสัญญาณบางอย่างที่สอดแทรกมาอยู่
การที่จีนออกมาแถลงการชัดเจนเกี่ยวกับกรณี อองซาน ซูจี ประเทศรอบๆ เรา มีใครบ้าง เหลือแต่เราหรือเปล่า
ใกล้จะถึงวันที่เราต้องเลือกข้างหรือเปล่า
ผมก็ไม่รู้
หลายๆ สิ่ง ที่อยู่นอกเหนือจากความสามารถในการพูดของสื่อ
ในขณะที่คนไทยหลายๆ คนเพลิดเพลินกับการเฝ้าดูเด็กกลุ่มนึงในบ้าน AF
อีกหลายคน เฝ้าดูหน้าจอโทรทัศน์การเมือง
อีกหลายคนที่กำลังดิ้นรนปากกัดตีนถีบ
ไม่มีใครรู้อนาคต ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีกบ้าง
เราจะดีขึ้น หรือจะแย่ลง
ผมไม่รู้
ผมรู้แต่ว่า ผมอยากให้คนไทยรักกัน
