ปมด้อย
27/05/09 11:28 Filed in: Me
อืม เดือนนี้แทบไม่มีเวลาเขียน Blog เพราะเอาแต่แรดถ่ายรูป เที่ยวเล่น หากล้องเก่าๆ ถูกๆ แล้วก็ทำงาน
แต่ไปอ่านเจอหลายเรื่อง หลายที่ หลายบอร์ด แล้วขอเอามาเขียนไว้สักหน่อยครับ
ก่อนที่จะมาเขียนเรื่องกล้องต่อ (คุณ peepum อย่าเพิ่งเบื่อนะ ผมกะลังสนุก อิอิ)
ปมด้อย ปมด้อย ปมด้อย
ทำไมต้องมาเขียนเรื่องปมด้อย
คุณมีปมด้อยมั้ยครับ
ผมมีปมด้อยนะ มีหลายปมด้วย
ผมพบว่า ปมด้อย ก่อให้เกิดความอิจฉา เมื่อไม่สามารถจัดการกับความอิจฉาได้ เลยไปหาเรื่องกับสิ่งที่สร้างปัญหาให้กับปมด้อย
งงแมะ
แต่ไปอ่านเจอหลายเรื่อง หลายที่ หลายบอร์ด แล้วขอเอามาเขียนไว้สักหน่อยครับ
ก่อนที่จะมาเขียนเรื่องกล้องต่อ (คุณ peepum อย่าเพิ่งเบื่อนะ ผมกะลังสนุก อิอิ)
ปมด้อย ปมด้อย ปมด้อย
ทำไมต้องมาเขียนเรื่องปมด้อย
คุณมีปมด้อยมั้ยครับ
ผมมีปมด้อยนะ มีหลายปมด้วย
ผมพบว่า ปมด้อย ก่อให้เกิดความอิจฉา เมื่อไม่สามารถจัดการกับความอิจฉาได้ เลยไปหาเรื่องกับสิ่งที่สร้างปัญหาให้กับปมด้อย
งงแมะ
ผมอ่านเจอหลายเรื่องของปมด้อยนะ โดยเฉพาะปมด้อยทางด้านวัตถุ
เช่น
ทำไมคนใช้ Mac ชอบดูถูกคนใช้ PC
ทำไมคนใช้กล้อง Digital ชอบดูถูกโลโม่
ทำไมคนใช้รถยุโรปชอบดูถูกรถญี่ปุ่น
ทำไมคนรวย ชอบดูถูกคนจน
ทำไม ทำไม ทำไม
ผมมานั่งพิจารณาดู ทั้งพูดคุย ทั้งอ่าน ทั้งพยายามวิเคราะห์
ผมพบว่า ปัญหามันเกิดขึ้นต่อเนื่องมาจากไอ้ปมด้อยนี่แหละ
ปมด้อย เท่าที่ผมเห็น เจอ และรู้จัก มันมักจะมาจากบุคคลผู้นั้น บอกตัวเองว่า นี่แหละ ปมด้อยของชั้น
เช่น ผมไม่มีปัญญาซื้อกล้อง Canon 5D Mark II ผมใช้กล้องฟิล์มถูกๆ ผมก็มองเค้าใช้ 5D Mark II ด้วยความอิจฉา อยากมีมั่ง
แต่ผมไม่มีปัญญาซื้อ
ผมเห็นเค้ามองมาทางผม ซึ่งถือกล้องฟิล์มถูกๆ ถ่ายรูป ผมก็รู้สึกว่า สายตามึงมันช่างดูถูกกูเหลือเกิน
มึงมี 5D ล่ะซี้ มึงเลยมองกูต่ำ แสรดด เหยียดหยามคนจนอย่างกูเหลือเกินนะมึง
กูไม่มีปัญญาซื้อ 5D Mark II มั่งแล้วไป แสรดดดด
แต่ผมไม่เคยเดินเข้าไปถามเค้าเลย ว่าจริงๆ แล้วที่เค้ามองมา
เค้าคิดในใจแค่ว่า “โห เจ๋งว่ะ แสรดดด แม่งถ่ายฟิล์มด้วย ถ้า 5D กูถ่ายมาเสี่ยว กูต้องอายชิบหายเลยนะนี่ กูต้องตั้งใจถ่ายเป็นพิเศษแล้วว่ะ เดี๋ยวตังค์เป็นแสนค่ากล้องค่าเลนส์ จะสู้กล้องฟิล์มตัวนั้นไม่ได้”
หรือเหตุเกิดที่ร้านกาแฟแมงดาว (สตาร์บั๊ก ขออภัย คำพ้องเสียง)
ผมนั่งเล่นเน็ทด้วยโน๊ตบุ๊ค Asus ตัวเก่ง กำลังปั่นเม้นท์ฮิห้าอย่างเมามัน
พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มอีกคนที่โต๊ะถัดไป กำลังนั่งกุมขมับอยู่หน้าจอ MacBook Pro โดยไม่ใส่ใจคนรอบข้าง
ผมก็มองไปด้วยความรู้สึกแปลกๆ ประมาณว่า
โห Mac เครื่องอย่างแพง แสรด เอาโน๊ตบุ๊คแมคมานั่งโชว์ร้านกาแฟ 7แม่ อวดรวยแสรดดด
แม่งทำเป็นไม่มองกู เห็นกูเล่นแค่ Asus ล่ะสิ เอ๊อ กูมันจน ไม่มีปัญญาซื้อหรอกแมคน่ะ คอมเชี่ยไร แพงชิบหาย ซื้อมอไซค์ได้คันนึงเลยนะนั่น
แสรดดด แม่งดูถูกกูนะ จำไว้ อย่าให้กูมีแมคมั่งนะ จะเอาไปวางตรงข้ามแม่งแล้วจิ้มคีย์บอร์ดด้วยตีนให้ดู แสรดดดด
แต่ผมก็ไม่ได้คิดไปเลยว่า จริงๆ แล้ว หมอนั่นกำลังนั่งอยู่หลังเครื่อง ปวดขมองกลุ้มใจจนไม่อยากมองหน้าใคร พร้อมกับคิดในใจไปว่า
“แสรดดด งานส่งไม่ทันแน่ๆ ลูกค้า Reject งานแน่ๆ แล้วจะเอาตังที่ไหนไปผ่อน Mac เครื่องนี้ต่อวะเนี่ย รู้งี้กูซื้อ Asus มาทำงานดีกว่า”
ถามว่าคนที่ดูถูกคนอื่นที่ทรัพย์สินจริงๆ มีมั้ย มีครับ แล้วผมก็พบว่า มักจะมาจาก ....
เมื่อวันนึง ผมมี 5D Mark II ในมือ ผมออกไปถ่ายรูปเล่น
ผมมองเห็นชายหนุ่มคนนึง กำลังเล็งมุม เลือกมุมถ่ายรูปอยู่ใกล้ๆ ในมือเค้าถือ Holga กล้องโลโม่ ราคาพันเศษอยู่ในมือ
ผมก็มองเค้าพร้อมกับนึกในใจ “แสรดดด จอกว่ะ จะเจ๋งต้องอย่างในมือกูนี่ 5D Mark II”
กำลังคิดเพลินๆ ผมก็เห็นชายคนนั้นมองมาที่ 5D ในมือผม พร้อมกับส่งยิ้มให้ด้วยความชื่นชม
แต่ผมกลับส่งสายตาเหยียดหยามกลับไป พร้อมกับคิดในใจว่า “หน้าอย่างมึงน่ะ ไม่มีปัญญาซื้อหรอก แสรดดด กล้องกูพร้อมเลนส์ L เป็นแสนนะมึ้งงง เป็นแสน” แล้วผมก็สะบัดหางตาพร้อมกับตูดเดินจากไป
อ้าว ตกลงผมดูถูกเขาเองนี่หว่า
วงเวียนลักษณะแบบนี้ มักจะเกิดขึ้นให้เราเห็นอยู่ทั่วไป
เพียงเพราะเรายึดติดกับวัตถุครับ
เรามองว่าของแพง เรามองว่าของถูก แล้วก็สร้างจินตนาการต่างๆ นานากันไป โดยที่เรายังไม่ได้ไปถามเค้าเลย ว่าเค้าคิดอะไรอยู่ในใจ เราเดาใจคนอื่นได้ขนาดนั้นกันเชียวหรือครับ
เรามักจะบอกว่าคนอื่นดูถูกเรา ว่าเราด้อยกว่า เพราะเราไม่มีของแพงในครอบครองเหมือนเขา แล้วเราก็เลยยึดติดกับความรู้สึกนั้น
ถ้าเราไม่เอาเรื่องกิเลส อยากได้ อยากมี อยากเป็น เข้ามาเป็นเหตุผลหลักในการมองคนอื่น จะทำให้เรามองโลกเป็น Positive ได้มากกว่านี้หรือเปล่าครับ
ทุกวันนี้ ผมเล่นกล้องฟิล์ม หยิบกล้องเก่าๆ มาถ่ายรูป เพราะมันสนุก มันทำให้ผมได้พิถีพิถันก่อนจะกด Shutter ไม่ต้องกดกันยังกะ Moterdrive เพื่อจะถ่ายรูปลูก
มันทำให้ผมมีความสุขกับการถ่ายรูปเหมือนเดิม โดยไม่ต้องมาแคร์ว่า รูปผมจะสวยสู้เขาไม่ได้ เพราะผมไม่มี 5D Mark II
แต่ผมพบว่า
ผมถ่ายรูปสวยสู้เขาไม่ได้ เพราะผมถ่ายได้แค่นี้ ผมมีฝีมือแค่นี้ ถึงมี 5D Mark II ผมก็ถ่ายได้แค่นี้ เสียเงินเยอะแยะไป ก็ได้รูปสวยแค่นี้แหละ ไม่มากกว่านี้หรอก
แต่สุดท้าย ผมก็มีความสุข กับรูปของผมแล้วนี่ ผมจะต้องไปขวนขวายหาอะไรมากมายกันอีก
ให้มีเลนส์ตัวเป็นแสน ผมยังถ่ายสู้คนที่มีมุมมองดีๆ แล้วกดมาด้วยโทรศัพท์มือถือไม่ได้เลย ฮ่ะฮ่ะ
ผมอยากจะเขียนเรื่องนี้ไว้ เพราะไม่อยากให้ใครเอาวัตถุมาสร้างเป็นปมเด่นปมด้อยครับ
อยากให้เอาจิตใจที่งดงามมาเป็นที่ตั้ง แล้วมองโลกอย่างมีความสุขดีกว่า
อย่าไปตั้งอคติมองคนนั้นไม่ดี คนนี้ไม่งามเลยครับ
เพราะสุดท้าย มันก็จะวนกลับมาที่ตัวเราเอง
สู้มองโลกให้ดี แล้วให้ความสุขนั้นมันวนกลับมาที่ตัวเราไม่ดีกว่าเหรอครับ
entry นี้ไม่มีภาพประกอบ เพราะไม่รู้จะใช้ภาพอะไร แหะแหะ
เช่น
ทำไมคนใช้ Mac ชอบดูถูกคนใช้ PC
ทำไมคนใช้กล้อง Digital ชอบดูถูกโลโม่
ทำไมคนใช้รถยุโรปชอบดูถูกรถญี่ปุ่น
ทำไมคนรวย ชอบดูถูกคนจน
ทำไม ทำไม ทำไม
ผมมานั่งพิจารณาดู ทั้งพูดคุย ทั้งอ่าน ทั้งพยายามวิเคราะห์
ผมพบว่า ปัญหามันเกิดขึ้นต่อเนื่องมาจากไอ้ปมด้อยนี่แหละ
ปมด้อย เท่าที่ผมเห็น เจอ และรู้จัก มันมักจะมาจากบุคคลผู้นั้น บอกตัวเองว่า นี่แหละ ปมด้อยของชั้น
เช่น ผมไม่มีปัญญาซื้อกล้อง Canon 5D Mark II ผมใช้กล้องฟิล์มถูกๆ ผมก็มองเค้าใช้ 5D Mark II ด้วยความอิจฉา อยากมีมั่ง
แต่ผมไม่มีปัญญาซื้อ
ผมเห็นเค้ามองมาทางผม ซึ่งถือกล้องฟิล์มถูกๆ ถ่ายรูป ผมก็รู้สึกว่า สายตามึงมันช่างดูถูกกูเหลือเกิน
มึงมี 5D ล่ะซี้ มึงเลยมองกูต่ำ แสรดด เหยียดหยามคนจนอย่างกูเหลือเกินนะมึง
กูไม่มีปัญญาซื้อ 5D Mark II มั่งแล้วไป แสรดดดด
แต่ผมไม่เคยเดินเข้าไปถามเค้าเลย ว่าจริงๆ แล้วที่เค้ามองมา
เค้าคิดในใจแค่ว่า “โห เจ๋งว่ะ แสรดดด แม่งถ่ายฟิล์มด้วย ถ้า 5D กูถ่ายมาเสี่ยว กูต้องอายชิบหายเลยนะนี่ กูต้องตั้งใจถ่ายเป็นพิเศษแล้วว่ะ เดี๋ยวตังค์เป็นแสนค่ากล้องค่าเลนส์ จะสู้กล้องฟิล์มตัวนั้นไม่ได้”
หรือเหตุเกิดที่ร้านกาแฟแมงดาว (สตาร์บั๊ก ขออภัย คำพ้องเสียง)
ผมนั่งเล่นเน็ทด้วยโน๊ตบุ๊ค Asus ตัวเก่ง กำลังปั่นเม้นท์ฮิห้าอย่างเมามัน
พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มอีกคนที่โต๊ะถัดไป กำลังนั่งกุมขมับอยู่หน้าจอ MacBook Pro โดยไม่ใส่ใจคนรอบข้าง
ผมก็มองไปด้วยความรู้สึกแปลกๆ ประมาณว่า
โห Mac เครื่องอย่างแพง แสรด เอาโน๊ตบุ๊คแมคมานั่งโชว์ร้านกาแฟ 7แม่ อวดรวยแสรดดด
แม่งทำเป็นไม่มองกู เห็นกูเล่นแค่ Asus ล่ะสิ เอ๊อ กูมันจน ไม่มีปัญญาซื้อหรอกแมคน่ะ คอมเชี่ยไร แพงชิบหาย ซื้อมอไซค์ได้คันนึงเลยนะนั่น
แสรดดด แม่งดูถูกกูนะ จำไว้ อย่าให้กูมีแมคมั่งนะ จะเอาไปวางตรงข้ามแม่งแล้วจิ้มคีย์บอร์ดด้วยตีนให้ดู แสรดดดด
แต่ผมก็ไม่ได้คิดไปเลยว่า จริงๆ แล้ว หมอนั่นกำลังนั่งอยู่หลังเครื่อง ปวดขมองกลุ้มใจจนไม่อยากมองหน้าใคร พร้อมกับคิดในใจไปว่า
“แสรดดด งานส่งไม่ทันแน่ๆ ลูกค้า Reject งานแน่ๆ แล้วจะเอาตังที่ไหนไปผ่อน Mac เครื่องนี้ต่อวะเนี่ย รู้งี้กูซื้อ Asus มาทำงานดีกว่า”
ถามว่าคนที่ดูถูกคนอื่นที่ทรัพย์สินจริงๆ มีมั้ย มีครับ แล้วผมก็พบว่า มักจะมาจาก ....
เมื่อวันนึง ผมมี 5D Mark II ในมือ ผมออกไปถ่ายรูปเล่น
ผมมองเห็นชายหนุ่มคนนึง กำลังเล็งมุม เลือกมุมถ่ายรูปอยู่ใกล้ๆ ในมือเค้าถือ Holga กล้องโลโม่ ราคาพันเศษอยู่ในมือ
ผมก็มองเค้าพร้อมกับนึกในใจ “แสรดดด จอกว่ะ จะเจ๋งต้องอย่างในมือกูนี่ 5D Mark II”
กำลังคิดเพลินๆ ผมก็เห็นชายคนนั้นมองมาที่ 5D ในมือผม พร้อมกับส่งยิ้มให้ด้วยความชื่นชม
แต่ผมกลับส่งสายตาเหยียดหยามกลับไป พร้อมกับคิดในใจว่า “หน้าอย่างมึงน่ะ ไม่มีปัญญาซื้อหรอก แสรดดด กล้องกูพร้อมเลนส์ L เป็นแสนนะมึ้งงง เป็นแสน” แล้วผมก็สะบัดหางตาพร้อมกับตูดเดินจากไป
อ้าว ตกลงผมดูถูกเขาเองนี่หว่า
วงเวียนลักษณะแบบนี้ มักจะเกิดขึ้นให้เราเห็นอยู่ทั่วไป
เพียงเพราะเรายึดติดกับวัตถุครับ
เรามองว่าของแพง เรามองว่าของถูก แล้วก็สร้างจินตนาการต่างๆ นานากันไป โดยที่เรายังไม่ได้ไปถามเค้าเลย ว่าเค้าคิดอะไรอยู่ในใจ เราเดาใจคนอื่นได้ขนาดนั้นกันเชียวหรือครับ
เรามักจะบอกว่าคนอื่นดูถูกเรา ว่าเราด้อยกว่า เพราะเราไม่มีของแพงในครอบครองเหมือนเขา แล้วเราก็เลยยึดติดกับความรู้สึกนั้น
ถ้าเราไม่เอาเรื่องกิเลส อยากได้ อยากมี อยากเป็น เข้ามาเป็นเหตุผลหลักในการมองคนอื่น จะทำให้เรามองโลกเป็น Positive ได้มากกว่านี้หรือเปล่าครับ
ทุกวันนี้ ผมเล่นกล้องฟิล์ม หยิบกล้องเก่าๆ มาถ่ายรูป เพราะมันสนุก มันทำให้ผมได้พิถีพิถันก่อนจะกด Shutter ไม่ต้องกดกันยังกะ Moterdrive เพื่อจะถ่ายรูปลูก
มันทำให้ผมมีความสุขกับการถ่ายรูปเหมือนเดิม โดยไม่ต้องมาแคร์ว่า รูปผมจะสวยสู้เขาไม่ได้ เพราะผมไม่มี 5D Mark II
แต่ผมพบว่า
ผมถ่ายรูปสวยสู้เขาไม่ได้ เพราะผมถ่ายได้แค่นี้ ผมมีฝีมือแค่นี้ ถึงมี 5D Mark II ผมก็ถ่ายได้แค่นี้ เสียเงินเยอะแยะไป ก็ได้รูปสวยแค่นี้แหละ ไม่มากกว่านี้หรอก
แต่สุดท้าย ผมก็มีความสุข กับรูปของผมแล้วนี่ ผมจะต้องไปขวนขวายหาอะไรมากมายกันอีก
ให้มีเลนส์ตัวเป็นแสน ผมยังถ่ายสู้คนที่มีมุมมองดีๆ แล้วกดมาด้วยโทรศัพท์มือถือไม่ได้เลย ฮ่ะฮ่ะ
ผมอยากจะเขียนเรื่องนี้ไว้ เพราะไม่อยากให้ใครเอาวัตถุมาสร้างเป็นปมเด่นปมด้อยครับ
อยากให้เอาจิตใจที่งดงามมาเป็นที่ตั้ง แล้วมองโลกอย่างมีความสุขดีกว่า
อย่าไปตั้งอคติมองคนนั้นไม่ดี คนนี้ไม่งามเลยครับ
เพราะสุดท้าย มันก็จะวนกลับมาที่ตัวเราเอง
สู้มองโลกให้ดี แล้วให้ความสุขนั้นมันวนกลับมาที่ตัวเราไม่ดีกว่าเหรอครับ
entry นี้ไม่มีภาพประกอบ เพราะไม่รู้จะใช้ภาพอะไร แหะแหะ
